สยามฮา | ภาพยนตร์ | ละครย้อนหลัง | รายการวาไรตี้ | ฟังวิทยุ | ดูทีวีย้อนหลัง | เกมส์ | กลอน | ทํานายฝัน | สุขภาพ | ความรู้ | ข่าวพีอาร์ | บอร์ด | ลงโฆษณา



หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: เตือนจิตคิดถึงครู.....  (อ่าน 12923 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
GASALONG
Global Moderator
Platinum Member
*

พลังถูกใจ LIKE : 1108
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 7099



« เมื่อ: มิถุนายน 01, 2011, 08:59:05 AM »



ถ้อยคำนี้  เตือนจิต  ยามคิดถึง

ว่าครั้งหนึ่ง  ช่วงชีวิต  เคยชิดไกล้

มอบกลอนนี้  แทนค่า  ตราตรึงใจ

จงเก็บไว้  แทนนิยาม  ความผูกพัน

ค่าบทกลอน  นี้มีไม่มาก..แต่อยากให้

แทนจิตใจ  ที่ยังรัก  ประจักษ์มั่น

บทกลอนนี้  มีนิยาม  ของคืนวัน

ความสัมพันธ์  ที่ผ่านมา  ยังตราตรึง

อาจซ่อนคำ  พร่ำบ่น  ปนคำสอน

อาจมีคำ  อ้อนวอน  ตอนชิดไกล้

หรือบางครั้ง  เคยเกรี้ยวกราด  ตวาดไป

มีความหมาย  ที่อยากให้  ศิษย์ได้ดี

จงเก็บเอา  สิ่งดีดี  ที่สอนพร่ำ

จงจดจำ  ว่าต้องรัก  ในศักดิ์ศรี

เรียนให้รู้  ดูให้จำ  ทำสิ่งดี

บทกลอนนี้  มีข้อคิด  นิจ..นิรันดร์......

(จาก อาจารย์  ประสิทธิ์  คงสมัย  โรงเรียน  ใบบุญป่าซาง ในวาระปลดเกษียณ อายุ  อำลาศิษย์  ที่รักทั้งหลาย  )  ก็ขออนุญาตินำมาโพสให้

ลูกศิษย์ลูกหาได้อ่านกัน  นะที่นี้นะคะ


* ไหว้.gif (4.27 KB, 40x101 - ดู 6521 ครั้ง.)

แม้ยังเหลือ  ซากรัก  ประจักษ์อยู่

ต้องหดหู่  ร่ำไห้  กลางสายฝน

ถึงหยาดน้ำ  พร่ำพรู  สู่กมล

ลบให้พ้น  รอยช้ำ  ระกำทรวง
ตะขบ
Platinum Member
*

พลังถูกใจ LIKE : 130
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 2188


.....ตะเอ๋-ความสุข-(^_^) มู๋ ค่ะ


« ตอบ #1 เมื่อ: มิถุนายน 01, 2011, 10:01:50 AM »

คิดถึงคุณครูน่ะค่ะ..คิดถึงม๊ากมาก..กลับบ้านไปจะแวะไปกอดน่ะค่ะ.. ทักทายคุณน้าค่ะ ยิงฟันยิ้ม[/size]

เวลาอาจช่วยเยียวยาใครบางคน
แต่กลับทำลายความอดทนของบางคนที่เฝ้ารอ
GASALONG
Global Moderator
Platinum Member
*

พลังถูกใจ LIKE : 1108
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 7099



« ตอบ #2 เมื่อ: มิถุนายน 01, 2011, 11:46:53 AM »



โอ๊ย..ตามดูตัววิ่ง  จนเวียนหัว

แต่ไม่กลัวยังชอบลูกเล่นใหม่

อยากเล่นได้เหมือนตะขบไง

ขอจงได้สอนมั่งอย่ารั้งรอ..PLEASSSSSSS


* onion-D19.gif (41.13 KB, 130x130 - ดู 6355 ครั้ง.)

แม้ยังเหลือ  ซากรัก  ประจักษ์อยู่

ต้องหดหู่  ร่ำไห้  กลางสายฝน

ถึงหยาดน้ำ  พร่ำพรู  สู่กมล

ลบให้พ้น  รอยช้ำ  ระกำทรวง
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: